สิ่งที่เราเคยมี

“เมื่อถึงเขตพระราชวัง เห็นปราสาทราชมณเฑียรที่ปิดทองอร่าม เจ้าพนักงานนำทูตานุทูตเข้าไปในพระราชวังผ่านประตู ๒ ชั้น ที่ประตูนั้นประดับประดาไปด้วยสีทอง เมื่อล่วงประตูชั้นที่สองเข้าไป ก็ถึงพระที่นั่งสรรเพชญมหาปราสาท สองข้างมุขเด็จพระที่นั่ง มีรูปภาพต่าง ๆ ตั้งไว้คือ รูปหมี ราชสีห์ รากษส โทวาริก นาค พิราวะยักษ์ รูปทั้งหลายเหล่านี้ปิดทองเหลืองอร่ามทั้งหมด ตรงรูปหมู่ขึ้นไปเป็นราชบัลลังก์ สูงประมาณ ๑๐ คืบ (พระที่นั่งบุษบกมาลา) ตั้งเครื่องสูงรอบราชบัลลังก์“ คือบันทึกความทรงจำของคณะราชทูตลังกาที่เดินทางเข้ามาในพระราชวังหลวงแห่งกรุงศรีอยุธยาเมื่อหลายร้อยปีที่แล้ว ซึ่งถ้าปราศจากลายลักษณ์อักษรดังกล่าว การจะจินตนาการถึงภาพของพระราชวังหลวงแห่งกรุงศรีฯ ที่เราเคยมี ก็คงต้องอาศัยภาพสะท้อนของปราสาทราชมณเทียรในพระบรมมหาราชวังแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ซึ่งถูกสร้างขึ้นด้วยความพยายามจะรื้อฟื้นความยิ่งใหญ่ที่สิ้นสูญ พระที่นั่งอมรินทราภิเษกมหาปราสาท คือพระที่นั่งองค์แรกในพระบรมมหาราชวังแห่งกรุงรัตนโกสินทร์… Read More →

แสนสุขใจ ไปบางปู

ป้าย “สะพานสุขตา” ที่หัวสะพานซึ่งทอดยาวออกไปในทะเล ปลายสะพานคือสโมสรแห่งความสุขีนาม “ศาลาสุขใจ” สองชื่อนี้อยู่คู่สถานตากอากาศบางปูมาหลายสิบปีดีดัก คนไทยรู้จักคนว่า “ตากอากาศ” ก่อนคำว่าการท่องเที่ยว ในสมัยที่การเดินทางออกจากพระนครยังเป็นเรื่องยุ่งยาก และมีจุดหมายเพียงไม่กี่แห่ง ที่รางรถไฟ หรือทางหลวงสายแคบๆ จะเอื้ออำนวยให้คุณปูคุณย่าของเราได้เดินทางออกไปหายใจรับอากาศดีๆ ที่ไม่เหมือนกับอากาศที่หน้าบ้าน การตากอากาศ จึงเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศจากที่พบเจออยู่ทุกวี่วัน ให้เป็นอากาศที่แตกต่างจากความจำเจ นกนางนวลคงคิดแบบนี้เหมือนกัน คนเมืองร้อนชอบอากาศเย็น แต่นกนางนวลที่ชินชากับอากาศหนาว ก็พากันหอบลูกหลานบินข้ามฟ้ามาตากอากาศอุ่นๆ กับเขาบ้าง ไม่เชื่อลองสบตาเจ้านกตัวอ้วนที่บินวนว่อนดูสิ มันคงสุขตาสุขใจไม่แพ้มนุษย์นักตากอากาศซักเท่าใดดอก เรื่อง และภาพ : บุญฤทธิ์ ไตรสุธรรมพร _ _ _… Read More →

สุขอย่างเรียบง่าย ในกระท่อมมะพร้าว ที่ โคโค่ คอทเทจ รีสอร์ท เกาะไห

  ที่พักของเราคืนนี้เป็นแค่บ้านหลังเล็ก ที่เล็กไปถนัดตา เมื่อมันถูกซ่อนอยู่ใต้ดงมะพร้าวอายุหลายสิบปีที่มีอยู่บนเกาะแห่งนี้ตั้งแต่ยังไม่มีนักท่องเที่ยวคนไหนรู้จัก ใครบางคนที่สร้างรีสอร์ทแห่งนี้คงหลงรักมะพร้าวจึงรักษาต้นมะพร้าวครอบครัวใหญ่นี้เอาไว้จนร่มครึ้มอย่างที่เห็น ธรรมชาติรอบตัวคงเป็นแรงบันดาลใจให้ทุกอย่างที่นี่สร้างจากไม้ ตั้งแต่ฝาผนัง หลังคา ไปจนถึงส่วนประกอบเล็กๆ น้อยที่คาดไม่ถึง เป็นงานฝีมือที่ต้องคิดสร้างสรรค์ มองดูแล้วรับรู้ได้ถึงความสนุกของครอบครัวและผองเพื่อนผู้สร้างหมู่กระท่อมมะพร้าวนี้ขึ้นมา ที่อยากจะค่อยๆ สร้าง ค่อยๆ ปรับ เปลี่ยนด้วยความตั้งใจ  รีสอร์ทที่มีอายุอานามหลายปีดีดักแห่งนี้จึงไม่เคยเหมือนเดิมในแต่ละขวบปี ใครที่หลงรักที่นี่และแวะเวียนกลับมาบ่อยๆ คงรู้ดี ชีวิตที่โคโค่ คอตเทจ เป็นชีวิตสุขสบายแบบชาวเกาะที่ต้องการความสุขเรียบง่าย ห้องพักขนาดพอเหมาะนั้นให้ความรู้สึกที่อบอุ่น สบาย ง่าย และจริงใจ มีชานบ้านเล็กๆ เพียงพอให้นอนเอกขเนกมองยอดมะพร้าวเอนลู่ล้อลมทะเล หรือจะย้ายไปนอนรับลมตรงริมทะเลที่เว้นว่างไว้ให้ทุกคนมีทิวทัศน์ท้องทะเลกันอย่างทั่วถึง ที่สำคัญคือ ทิวทัศน์ที่ว่าคือวิวที่สวยที่สุดของทะเลตรังที่เราจะมีโอกาสได้เห็นตลอดทั้งวันและคืน เรื่อง… Read More →

สิมิลัน เมื่อกาลครั้งหนึ่ง

ไกลออกไปจากชายฝั่งอันดามันแดนใต้ คือหมู่เกาะที่หลายคนเรียกว่าเป็นสวรรค์กลางทะเล อันมีฤทธิ์ทำให้หัวใจพองโตได้ทุกเมื่อไม่ว่าจะอยู่บนหาดทราย ใต้น้ำ หรือใต้ร่มไม้ชายป่า เราเดินทางสู่ปลายขอบฟ้าเพื่อค้นหาสวรรค์กลางทะเลแห่งนั้น อันปราศจากทุกสิ่งที่ชีวิตประจำวันเราเคยมี แต่ถึงกระนั้น ที่เกาะสี่ และเกาะแปดซึ่งเป็นที่แรมทางของผู้มาเยือน ก็เต็มไปด้วยสิ่งที่ชีวิตประจำวันของเราไม่เคยมี ลมมรสุมที่พัดผ่านท้องทะเลปีละหลายๆ เดือนได้สร้างป่าดิบบนเกาะที่เต็มไปด้วยร่มเงาของไม้สูงใหญ่ให้ความชื่นเย็น ทำให้อยากหายใจจนลึกสุดใจ นกชาปีไหนแห่งหมู่เกาะนิโครบาร์อันไกล้โพ้น ที่ว่ากันว่าหายากใกล้สูญพันธุ์เต็มที แต่สำหรับที่นี่กลับเดินเพ่นพ่านไปมาราวกับนกพิราบในสวนลุมฯ หาดทรายนุ่มๆชวนให้เราลงไปเกลือกกลิ้ง นอนดูท้องฟ้าสีสดใส ทุกอย่างรอบตัวเราเคลื่อนไหวอย่างค่อยเป็นค่อยไป เหมือนระลอกคลื่นที่พัดมาทีละเล็กละน้อย เหมือนน้ำที่ค่อยๆขึ้นและลง ใบไม้ขยับตัวเล็กน้อยตามสายลมเอื่อย เหมือนพระอาทิตย์ที่โผล่มาช้าๆ สว่างจ้า และลาจากไปอย่างแนบเนียน กับเราที่กำลังอิ่มเอมอยู่กับบรรยากาศเนิบนิ่ง นอกเสียจากการทำตัวเนิบช้ากับการพักค้างอ้างแรมบนเกาะแล้ว กิจกรรมหลักของการมาสิมิลันคือการออกเรือตระเวนไปดำน้ำยังเกาะต่างๆ ทั้งเก้า ยังไม่นับรวมกองหินเล็กๆ น้อยๆ ที่แลดูไม่ต่างจากหินโสโครกธรรมดาโผล่พ้นจากผืนน้ำ… Read More →

ส้ม ตำ เด้อ

ไวน์กับส้มตำเหมือนเป็นตัวแทนของวัฒนธรรมการกินการดื่มจากคนละซีกโลก จากจุดเริ่มต้นในอดีตอันไกลโพ้น จากของดื่มของดินของท้องถิ่นที่กลายเป็นความนิยมที่แผ่ขยายออกไปไกล และไกลจากจุดกำเนิดของมันมากพอดู และนี่กระมัง ที่น่าจะเป็นความเหมือนระหว่างไวน์กับส้มตำ ที่แม้จะแตกต่างกันลิบลับในมายาคติ แต่ทั้งสองอย่างได้เดินทางมาถึงจุดที่บรรจบกันพอดี “ส้มตำเด้อ” เป็นร้านส้มตำแห่งใหม่ใจกลางกรุง เป็นร้านส้มตำโลกใหม่หัวใจที่ราบสูง เห็นร้านสวยๆอย่างนี้อย่าคิดว่าจะเป็นส้มตำกุ๊กกิ๊กที่เน้นบรรยากาศน่านั่ง เพราะทั้งเจ้าของและเชฟผู้มีถิ่นกำเนิดจากแดนอีสานแท้ๆ นั้นให้ความสำคัญกับรสอีสานแบบดั้งเดิม เรียกได้ว่าทุกตำจะต้องบ่งบอกและมีกลิ่นอายแดนอีสานที่ชัดเจน ถ้าจุดเริ่มต้นของส้มตำ ต้องมาจากวัตถุดิบหลากหลายเอามาคลุกเคล้าในครก จุดเริ่มต้นของ “ส้มตำเด้อ” แต่ละจาน ก็ต้องย้อนไปถึงการเดินทางนับแรมปี เพื่อไขว่คว้าและคัดสรรปลาร้าจากดินแดนที่ราบสูงกว่่าสิบจังหวัด จนได้ปลาร้าที่ดีทั้งรูป รส กลิ่น สี เท่านั้นไม่พอยังปรุงแต่งให้กลายเป็นปลาร้าสูตรลับเฉพาะประจำร้าน ไม่เว้นแม้แต่หอยดองที่เลือกมาแล้วว่าต้องตัวใหญ่สีสด หรือปูเค็มที่คัดเฉพาะปูคุณภาพดี สะอาดและไม่เค็มจนเกินไป ความเป๊ะยังไม่หมดเพียงเท่านี้ แต่ครั้นจะให้พรรณนาคาดว่าสามหน้าก็ยังไม่จบ ส่วนเหตุที่ทำให้ที่นี่เป็นส้มตำโลกใหม่ก็เพราะว่าเขาได้ค้นพบว่า… Read More →

บินไปตามฝัน กับ Flight Experience

เสียงเครื่องยนต์ไอพ่นที่ปีกทั้งสองข้างถูกลดให้แผ่วเบาลง พลังมหาศาลที่กำลังขับเคลื่อนวัตถุที่มีน้ำหนักกว่าครึ่งร้อยตัน กำลังชะลอลงเรื่อยๆ เรารู้สึกได้ถึงแรงหน่วงที่เกิดจากการลดระดับของเครื่องบิน ภาพเบื้องหน้าคือกลุ่มเมฆหนาที่ระดับพันกว่าฟิต ซึ่งกำลังค่อยๆ จางหายไป พลันปรากฏภาพของมหานครที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าอยู่เบื้องล่าง ประชากรฮ่องกงที่มีอายุเกิน 15 ปี น่าจะเคยแหงนหน้ามองเครื่องบินที่กำลังโฉบผ่านดาดฟ้าดงตึกแบบเฉียดฉิวก่อนลงจอดที่สนามบินไคตัค สนามบินเก่าแห่งนี้เพิ่งถูกเลิกใช้งานเมื่อปี 1998 เป็นอันสิ้นสุดตำแหน่งหนึ่งในแชมป์สนามบินที่ลงจอดยากที่สุดในโลก ผมจับคันบังคับของเครื่องบิน โบอิ้ง 737-800 ไว้ในมืออย่างมั่นเหมาะ นักบินที่สองเริ่มทำการทวนขานรายการตรวจสอบสถานะของอุปกรณ์และเครื่องไม้เครื่องมือมากมาย เพื่อให้อยู่ในสภาพที่พร้อมและเหมาะสมสำหรับการลดระดับ และการลงจอดในลำดับต่อจากนั้น ปุ่มกดจำนวนนับร้อยที่แพรวพราวจนลานตาในห้องนักบิน ต่างก็มีหน้าที่ควบคุมทุกสิ่งอย่างในการขับเคลื่อนวัตถุขนาดใหญ่ที่ต้องเดินทางไปในอากาศธาตุ โดยที่มีความผิดพลาดไม่ได้เลยแม้ซักนิดเดียว และนักบินตัวจริงทุกคนต้องรู้จัก และมีเครื่องไม้เคร่ืองมือเหล่านี้เป็นดั่งส่วนหนึ่งของรางกาย แม้จินตนาการอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าหากมีสิบมือสิบหน้าและสิบตาอย่างทศกัณฑ์นั้นจะเพียงพอหรือไม่ในการทำงานร่วมกับเครื่องมือเหล่านี้ แต่นี่คือเรื่องปกติของผู้มีฤทธิ์ในอากาศอย่างนักบิน หน้าจอกลาสค็อคพิทที่อยู่เบื้องหน้า กำลังบอกเราว่าขณะนี้เครื่องบินกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว 150 นอต… Read More →

ดูด ดม นม วัว แดง

“โรงนา1962” หลังยาวเหยียดนี้ดูคุ้นตาเหมือนหลุดออกมาจากฉากหลังของโลโก้ “นมวัวแดง” ที่อดีตเด็กไทยเกือบทุกคนต้องรู้จัก และเติบโตมาพร้อมๆ กับอายุของคอกโคนมหลังแรกในเมืองไทยซึ่งนับอายุอานามได้ 50 กว่าปี ตัวเลขสี่หลักคือปีคริสตศักราชที่ในหลวงของเรามีพระราชประสงค์ให้คนไทยริเริ่มการเลี้ยงโคนม และเรียนรู้ที่จะดื่มนม นับตั้งแต่วันนั้น มวกเหล็กและปากช่องก็เปลี่ยนโฉมหน้าเป็นเมืองคาวบอย ทุ่งข้าวโพดก็กลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวกว้างขวางกับวัวตัวขาวๆดำๆก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของมวกเหล็กไปโดยปริยาย บรรยายกาศชาวไร่เริ่มเมื่อเสียงสตาร์ทรถแทรมดังขึ้น รถคันนี้จะพาเราทัศนาจรไปทำความรู้จักกับแหล่งผลิตนมชั้นดี กลิ่นหอมจากทุ่งหญ้าพอจะบอกได้ว่าทำไมวัวถึงชอบกินกันนัก ไกด์ประจำฟาร์มเล่ากิจวัตรของวัวให้ฟังว่า ในตอนเช้าซึ่งอากาศดีและแดดอ่อนๆ จะเป็นเวลาที่วัวออกมาเดินเล่น เล็มหญ้าอ่อนกินกันอย่างสบายใจ เน้นว่าต้องสบายใจด้วยเพราะความสบายใจนี้เองจะส่งผลต่อคุณภาพและปริมาณของน้ำนม พอตะวันตรงหัวแสงแดดเริ่มจัดจ้านวัวก็เริ่มร้อนจึงเป็นเวลาของการเดินกลับคอก ภาพนี้เป็นภาพน่าประทับใจเพราะวัวทุกตัวจะเดินเป็นแถวเรียงเดี่ยวเข้าคอกอย่างเป็นระเบียบ และที่สำคัญทุกตัวจำที่ของตัวเองได้ว่าคอกไหนเป็นคอกไหน อาจมีบ้างบางตัวที่ไม่ค่อยแน่ใจก็จะยืนรอเพื่อนถ้าเพื่อนคอกข้างๆหน้าเดิมก็เป็นอันถูกต้อง หลังจากออกแดดก็ถึงเวลาของกิจกรรมคลายร้อนนั้นก็คือการอาบน้ำ และดูจะเป็นช่วงที่วัวจะแสดงความเคลิ้บเคล้มออกมาทาสีหน้ามากที่สุด ต่อมาก็ได้เวลารีดนมวัวกันแล้ว อันที่จริงใครยังไม่เคยรีดนมมาก่อน ที่หน้าฟาร์มมีเต้าจำลองให้ได้ฝึกหัดกันเล็กน้อยก่อนมาจับของจริง  ที่นี่เราจะได้รีดนมจากแม่วัวใจดีที่เชื่องแล้ว ฉะนั้นไม่ต้องกลัวโดนเตะ (แต่อย่าทำเขาเจ็บละกัน)… Read More →

DAZZLE touch :::::::: Travel MagazineI on iPad :::::::: Introduction 2013

ดิจิตอลแมกกาซีนท่องเที่ยวที่มีชีวิต ดาวน์โหลดได้บนแอพพลิเคชั่น DAZZLE และ/หรือ AIS Bookstore มีทั้งเวอร์ชั่นบน iOS และ Android, Windows8(Tablet/PC) มีฉบับ LITE ให้อ่านฟรี และฉบับเต็ม ราคา 1.99 USD. หรือซื้อราคาพิเศษ ผ่านเว็บไซต์ OOKBEE.com (ซื้อบนเว็บไซต์ อ่านบนแทบเล็ต) ติดต่อสนับสนุนนิตยสารของเราได้ที่ 08 9524 1796

ดิน น้ำ ลม ฝน ปนกันเป็นไวน์

มันเป็นเวลากว่า 20 ปีมาแล้ว ที่ชายป่าเขาใหญ่แห่งเทือกเขาดงพญาเย็น ถูกค้นพบความจริงว่าสามารถเป็นละติจูดใหม่ของการปลูกองุ่นทำไวน์ได้ดีไม่แพ้ประเทศต้นตำรับไวน์ในเกือบอีกซีกโลกหนึ่ง อากาศดีๆ ของที่นี่ทำให้องุ่นขี้ร้อนสามารถเติบโต ออกลูกออกหลาน และกลายร่างมาเป็นไวน์ชั้นดีได้ ดังนั้น เมื่อมาถึงไร่องุ่น PB Valley ก็คงจะเป็นการเสียโอกาสถ้าไม่ได้นั่งรถแทรมเข้าไปทักทายพวงองุ่นอวบอ้วน ซึ่งห้อยระย้าอยู่ในแปลงต้นองุ่นที่ปลูกเรียงเป็นแถวเป็นแนวสีเขียวยาวไกลสุดสายตา ขณะที่รถแล่นผ่านแปลงต่างๆ ไกด์ประจำไร่แนะนำให้เรารู้จักกับองุ่นแต่ละพันธุ์ ทั้งชีราส เทมปรานิลโญ่ เชนินบลอง โคลอมบาร์ด… แต่ถ้าเรื่องของไวน์และพันธุ์องุ่นยังเป็นเรื่องใหม่เกินไป ก็โปรดลืมชื่ออันแปลกหูเหล่านี้ไปก่อน และเดินทางไปค้นหาเสน่ห์ของไวน์ล้ำลึกแต่ตรงไปตรงมา อย่างที่คุณประยุต เปียงบุณฑา ไวน์เมคเกอร์คนแรกในจำนวนไม่กี่คนของไทย ผู้ซึ่งปลุกปั้นไวน์ที่นี่ให้เป็นที่รู้จัก เขาเล่าให้ฟังว่า “ไวน์เมกเกอร์ไม่สามารถทำไวน์ที่ดีจากองุ่นที่เลวได้ และในทางกลับกัน ไวน์เมกเกอร์ก็สามารถ ทำไวน์ที่เลวจากองุ่นที่ดีได้เช่นกัน”… Read More →

“ร่องเสียง และคลื่นความถี่ของหัวใจ”

“ร่องเสียง และคลื่นความถี่ของหัวใจ” เมื่อคาดคะเนด้วยสายตา.. จำนวนแผ่นเสียงแบบโฟโนแกรมที่บรรจุในซองกระดาษแข็ง และเสียบเข้าสันเรียงรายบนชั้นวางอย่างเบียดเสียดเต็มพื้นที่ห้องแถวเล็กๆ คูหาหนึ่งย่านริมคลองหลอด  เชื่อว่าจำนวนแผ่นเสียงที่ถูกผลิตขึ้นและเก็บสะสมไว้ตลอดประวัติศาสตร์แห่งการฟังเพลง คงมีจำนวนมหาศาลอย่างที่เจ้าของร้านก็คงไม่เคยคิดจะนับ ทั้งๆ ที่จำนวนเพลงในแผ่นเสียง ทั้งหมดอาจสามารถบรรจุลงในเครื่องเล่นเพลงดิจิตอลขนาดเล็กเท่าฝ่ามือที่ทำให้การฟังเพลงเป็นเรื่องง่าย แต่ฝรั่งอั้งม้อคนหนึ่งที่กำลังสาละวนอยู่กับการเลือกแผ่นเสียงเพลงลูกทุ่งอยู่ที่มุมด้านในของร้าน คงมองเห็นเสน่ห์บางอย่างของการฟังเพลงด้วยวิธีโบราณ อันที่จริงแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องยากนักที่จะเริ่มทำความรู้จักการฟังเพลงด้วยแผ่นเสียง และบางทีห้องแถวเล็กๆ ของร้าน “ต้นฉบับ” นี่ล่ะที่จะเป็นจุดเริ่มต้นในการค้นหาความมหัศจรรย์ของคลื่นเสียง ที่นี่เป็นแหล่งรวมทั้งแผ่นเสียง เครื่องเล่นแผ่นเสียง รวมถึงคนรักแผ่นเสียง ซึ่งมีอยู่จำนวนไม่น้อย พวกเขาเชื่อว่าแผ่นเสียงโฟโนแกรม หรือที่เรียกติดปากว่าแผ่น “ไวนิล” หรือ “แอพี” นั้นไม่ใช่เรื่องล้าสมัย ศิลปินบางคนที่เพิ่งออกอัลบัมใหม่ในปีที่ผ่านมา ก็ยังมีการผลิตเป็นเวอร์ชั่นแผ่นเสียงแบบไวนิล ด้วยการจ้างสตูดิโอในต่างประเทศซึ่งมีไม่กี่แห่งในโลก ทำการผลิตแผ่นเสียงอันเป็นอมตะในจำนวนจำกัด… Read More →